قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿112﴾
نوح گفت: مرا چه کار که افعال و احوال پیروانم را بدانم (که از طبقه عالی یا دانی‌اند)؟ ﴿112﴾
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿113﴾
اگر شعور و معرفتی دارید بدانید که حساب کار آنها بر کسی جز خدای من نخواهد بود. ﴿113﴾
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿114﴾
و من هرگز مؤمنان به حق را (هر چند فقیر باشند) از خود نرانم. ﴿114﴾
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿115﴾
من جز آنکه مردم را اندرز کنم و از خدا بترسانم وظیفه‌ای ندارم. ﴿115﴾
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ﴿116﴾
باز قوم نوح گفتند: ای نوح، اگر ترک این سخنان نگویی سخت سنگسار می‌شوی. ﴿116﴾
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ﴿117﴾
نوح گفت: پروردگارا، قوم من سخت مرا تکذیب کردند. ﴿117﴾
فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿118﴾
پس بین من و آنها حکم فرما و به ما گشایشی عطا کن، و من و مؤمنانی که با من همراهند از شر قوم نجات ده. ﴿118﴾
فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿119﴾
ما هم او را با همه آنان که در آن کشتی انبوه در آمدند به ساحل سلامت رساندیم. ﴿119﴾
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ﴿120﴾
آن‌گاه باقی آن قوم سرکش را پس از نجات نوح و مؤمنان به دریا غرق کردیم. ﴿120﴾
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿121﴾
همانا در این (نجات مؤمنان و هلاک کافران قوم نوح) آیت عبرتی است، و اکثرشان ایمان نیاوردند. ﴿121﴾
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿122﴾
و همانا خدای تو خدای بسیار مقتدر و مهربان است. ﴿122﴾
كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ﴿123﴾
قوم عاد نیز رسولان خدا را تکذیب کردند. ﴿123﴾
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾
هنگامی که مهربان برادرشان هود به آنها گفت: آیا متقی و خدا ترس نمی‌شوید؟ ﴿124﴾
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿125﴾
من برای شما پیغمبری بسیار (خیر خواه و) امینم. ﴿125﴾
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿126﴾
پس از خدا بترسید و راه اطاعت من پیش گیرید. ﴿126﴾
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿127﴾
و من از شما اجری برای رسالت نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم. ﴿127﴾
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ﴿128﴾
آیا بنا می‌کنید به هر سرزمین مرتفع عمارت و کاخ برای آنکه به بازی عالم سرگرم شوید (و از یاد خدا غافل مانید). ﴿128﴾
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿129﴾
و عمارتهای محکم بنا می‌کنید به امید آنکه در آن عمارات عمر ابد کنید؟ ﴿129﴾
وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿130﴾
و چون (به ظلم و بیداد خلق) دست گشایید کمال قساوت و خشم کار بندید؟ ﴿130﴾
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿131﴾
پس از خدا بترسید و مرا اطاعت کنید. ﴿131﴾
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿132﴾
و بترسید از آن خدایی که شما را به آنچه خود می‌دانید مدد و قوت بخشید. ﴿132﴾
أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ ﴿133﴾
مدد بخشید شما را به خلق چهار پایان و فرزندان. ﴿133﴾
وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿134﴾
و نیز مدد بخشید شما را به ایجاد باغها و چشمه‌های آب. ﴿134﴾
إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿135﴾
همانا من از عذاب روز بزرگ قیامت بر شما می‌ترسم. ﴿135﴾
قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ ﴿136﴾
گفتند: تو این همه وعظ و نصیحت کنی یا هیچ نکنی به حال ما یکسان است. ﴿136﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
