كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿160﴾
قوم لوط نیز پیغمبران خدا را تکذیب کردند. ﴿160﴾
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿161﴾
هنگامی که مهربان برادر آنها لوط به آنان گفت: آیا خدا ترس و پرهیزکار نمی‌شوید؟ ﴿161﴾
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿162﴾
من برای شما پیغمبری بسیار امین (و خیر خواه) هستم. ﴿162﴾
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿163﴾
از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید. ﴿163﴾
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿164﴾
و من از شما اجری برای رسالت خود نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم. ﴿164﴾
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ ﴿165﴾
آیا از میان خلایق عمل زشت منکر را با مردان انجام می‌دهید؟ ﴿165﴾
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿166﴾
و زنان را که خدا همسر شما آفریده رها می‌کنید؟ آری شما بسیار مردم متعدی نابکاری هستید. ﴿166﴾
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ ﴿167﴾
قوم در جواب گفتند: ای لوط، اگر از این پس دست از این نهی و منع بر نداری از شهر رانده خواهی شد. ﴿167﴾
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ ﴿168﴾
لوط باز گفت: من خود دشمن این کار زشت شما هستم. ﴿168﴾
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ ﴿169﴾
بار الها، من و اهل بیتم را از (عقاب) این عمل زشت قوم نجات بخش. ﴿169﴾
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ﴿170﴾
ما هم او را با همه اهل بیتش نجات دادیم. ﴿170﴾
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ﴿171﴾
جز پیرزنی که (زن لوط بود و) در اهل عذاب باقی ماند. ﴿171﴾
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ﴿172﴾
آن گاه (جز اهل بیت لوط) دیگران را به خاک هلاک نشانیدیم. ﴿172﴾
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ ﴿173﴾
و آنها را به سنگباران عذاب که باران بسیار سختی بر سر بیم داده شدگان (بد کار) است هلاک ساختیم. ﴿173﴾
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿174﴾
همانا در این هلاک قوم لوط نیز آیت عبرتی (برای دیگران) بود، و اکثر آنها ایمان نیاوردند. ﴿174﴾
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿175﴾
و همانا خدای تو بسیار مقتدر و مهربان است. ﴿175﴾
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ﴿176﴾
اصحاب ایکه (یعنی امت شعیب ع) هم پیغمبران خدا را تکذیب کردند. ﴿176﴾
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿177﴾
هنگامی که (رسولشان) شعیب به آنها گفت: آیا خداترس و پرهیزکار نمی‌شوید؟ ﴿177﴾
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿178﴾
من برای شما رسولی بسیار امین (و خیر خواه) هستم. ﴿178﴾
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿179﴾
از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید. ﴿179﴾
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿180﴾
و من از شما هرگز اجر رسالت نمی‌خواهم و جز به خدای عالم به کسی چشم پاداش ندارم. ﴿180﴾
۞ أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ ﴿181﴾
پیمانه را تمام بدهید و از کم فروشان مباشید. ﴿181﴾
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ﴿182﴾
و (اجناس را) با ترازوی درست بسنجید. ﴿182﴾
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿183﴾
و آنچه به مردم می‌فروشید (تمام بدهید و) از وزن و پیمان کم نگذارید، و در زمین به ظلم و فساد کاری برنخیزید. ﴿183﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
