يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿17﴾
و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت می‌گردند. ﴿17﴾
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿18﴾
با کوزه‌ها (ی بلورین) و مشربه‌ها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب. ﴿18﴾
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿19﴾
نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند. ﴿19﴾
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾
و میوه خوش از هر چه برگزینند، ﴿20﴾
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾
و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند، ﴿21﴾
وَحُورٌ عِينٌ ﴿22﴾
و زنان سیه چشم زیبا صورت، ﴿22﴾
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿23﴾
که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست). ﴿23﴾
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿24﴾
(این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است. ﴿24﴾
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾
نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند. ﴿25﴾
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿26﴾
هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند. ﴿26﴾
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿27﴾
و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند! ﴿27﴾
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿28﴾
در سایه درختان سدر پرمیوه بی‌خار. ﴿28﴾
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿29﴾
و درختان پربرگ سایه‌دار. ﴿29﴾
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿30﴾
و در سایه بلند درختان. ﴿30﴾
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿31﴾
و در طرف نهر آبهای روان زلال. ﴿31﴾
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿32﴾
و میوه‌های بسیار. ﴿32﴾
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿33﴾
که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوه‌ها منع نکند. ﴿33﴾
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿34﴾
و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا). ﴿34﴾
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿35﴾
که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریده‌ایم. ﴿35﴾
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾
و همیشه آن زنان را با کره گردانیده‌ایم. ﴿36﴾
عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿37﴾
و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز. ﴿37﴾
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿38﴾
این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است. ﴿38﴾
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿39﴾
که جمعی از پیشینیان، ﴿39﴾
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿40﴾
و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند. ﴿40﴾
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿41﴾
و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است! ﴿41﴾
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿42﴾
آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند. ﴿42﴾
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿43﴾
و سایه‌ای از دود آتش دوزخ. ﴿43﴾
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾
که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد. ﴿44﴾
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾
این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند. ﴿45﴾
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿46﴾
و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند. ﴿46﴾
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾
و دایم می‌گفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده می‌شویم؟ ﴿47﴾
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿48﴾
و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟ ﴿48﴾
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿49﴾
بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین، ﴿49﴾
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿50﴾
همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده می‌شوند. ﴿50﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
