فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ ﴿27﴾
که چون کافران آن عذاب سخت را نزدیک خود به چشم مشاهده کنند رخسار آنها (از خوف) زشت و سیاه شود و به آنها گویند: این همان عذابی است که جدّا درخواست می‌کردید. ﴿27﴾
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَنْ يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿28﴾
بگو: چه تصور می‌کنید؟ اگر خدا من و مؤمنانی که با منند همه را هلاک کند یا لطف و رحمت فرماید آیا آنان که کافرند چه کسی از عذاب دردناک (دوزخ) نجاتشان خواهد داد؟ ﴿28﴾
قُلْ هُوَ الرَّحْمَٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ ﴿29﴾
بگو: (آن که من شما را به سوی او می‌خوانم) او خدای مهربان است که ما به او ایمان آورده و بر او توکل کردیم و به زودی شما را معلوم شود کیست که آشکارا به ضلالت و گمراهی است؟ ﴿29﴾
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمَاءٍ مَعِينٍ ﴿30﴾
بگو: چه تصوّر می‌کنید؟ اگر آب (که مایه زندگانی) شما (است) همه به زمین فرو رود (جز خدا) کیست که باز آب روان و گوارا برای شما پدید آرد؟ ﴿30﴾
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿1﴾
ن (قسم به نون که شاید نام نور و ناصر حق یا لوح نور خداست) و قسم به قلم (علم فعلی ازلی) و آنچه (تا ابد در لوح محفوظ عالم) خواهند نگاشت. ﴿1﴾
مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ ﴿2﴾
که تو به لطف و رحمت پروردگارت هرگز دیوانه نیستی. ﴿2﴾
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ ﴿3﴾
و البته تو را پاداشی نامحدود است. ﴿3﴾
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴿4﴾
و در حقیقت تو به نیکو خلقی عظیم آراسته‌ای. ﴿4﴾
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿5﴾
و به زودی تو و مخالفانت مشاهده می‌کنید. ﴿5﴾
بِأَيْيِكُمُ الْمَفْتُونُ ﴿6﴾
که از شما کدام یک (به اوهام و خیالات باطل) مفتون و دیوانه‌اند. ﴿6﴾
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ﴿7﴾
البته خدایت داناتر است که از راه خدا گمراه کیست و بهتر می‌داند که هدایت یافتگان عالم کیانند. ﴿7﴾
فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ ﴿8﴾
پس هرگز از مردم کافری که آیات خدا را تکذیب می‌کنند پیروی مکن. ﴿8﴾
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿9﴾
کافران بسیار مایلند که تو با آنها مداهنه و مداراکنی (و متعرض بتهاشان نشوی) تا آنها هم (به نفاق) با تو مداهنه و مدارا کنند. ﴿9﴾
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ ﴿10﴾
و تو هرگز اطاعت مکن احدی از منافقان دون را که دایم (به دروغ) سوگند می‌خورند. ﴿10﴾
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ ﴿11﴾
و آن کس که دایم عیبجویی و سخن‌چینی می‌کند. ﴿11﴾
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾
و خلق را هر چه بتواند از خیر باز می‌دارد و به ظلم و بدکاری می‌کوشد. ﴿12﴾
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿13﴾
با این همه عیب، باز متکبر است و خشن با آنکه حرامزاده و بی‌اصل و نسب است. ﴿13﴾
أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ﴿14﴾
(پیرو چنین کسی) برای این که مال و فرزندان بسیار دارد (نباید شد). ﴿14﴾
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿15﴾
در صورتی که چون آیات ما را بر او تلاوت کنند گوید: این سخنان افسانه پیشینیان است. ﴿15﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
