فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ ﴿35﴾
بدین سبب امروز هیچ خویش و دوستداری که به فریادش رسد در اینجا ندارد. ﴿35﴾
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ ﴿36﴾
و طعامی غیر از غسلین (چرک و پلیدی دوزخیان) نصیبش نیست. ﴿36﴾
لَا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخَاطِئُونَ ﴿37﴾
و آن طعام را کسی جز اهل دوزخ نمی‌خورد. ﴿37﴾
فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾
قسم به آنچه (از آثار حق) می‌بینید. ﴿38﴾
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾
و آنچه نمی‌بینید. ﴿39﴾
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿40﴾
که قرآن به حقیقت (وحی خدا و) کلام رسول بزرگواری است. ﴿40﴾
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾
و آن نه سخن شاعری (و گفتار خیالی و موهومی) است (گر چه) اندکی از شما مردم به آن ایمان می‌آورید. ﴿41﴾
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾
و نه حرف کاهن غیبگوست (گر چه) اندکی از شما مردم متذکر حقایق آن می‌شوید. ﴿42﴾
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿43﴾
این قرآن تنزیل خدای عالمیان است. ﴿43﴾
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾
و اگر (محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) از دروغ به ما برخی سخنان را می‌بست، ﴿44﴾
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ﴿45﴾
محققا ما او را (به قهر و انتقام) از یمینش می‌گرفتیم. ﴿45﴾
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ ﴿46﴾
و رگ و تینش را قطع می‌کردیم. ﴿46﴾
فَمَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ ﴿47﴾
و شما هیچ یک بر دفاع از او قادر نبودید. ﴿47﴾
وَإِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾
و این قرآن به حقیقت پند و تذکر پرهیزکاران عالم است. ﴿48﴾
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ ﴿49﴾
و البته ما می‌دانیم که شما برخی تکذیب آن می‌کنید. ﴿49﴾
وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿50﴾
و تکذیبش عاقبت مایه ندامت کافران است. ﴿50﴾
وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ ﴿51﴾
و این حق و حقیقت محض است. ﴿51﴾
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿52﴾
پس به نام خدای بزرگوار خود تسبیح گوی و آن را به ستایش یاد کن. ﴿52﴾
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿1﴾
سائلی از عذاب قیامت که وقوعش حتمی است (از رسول) پرسید (که آن عذاب چه مردمی راست). ﴿1﴾
لِلْكَافِرِينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿2﴾
(بداند که) بر فرقه کافران است و هیچ کس از آنان دفع نتواند کرد. ﴿2﴾
مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ ﴿3﴾
که آن عذاب از (قهر) خدای مالک آسمانهاست (یا مراد عذاب واقع بر نعمان بن حارث است که به نصب خلافت علی علیه السلام بر رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم اعتراض کرد، رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: به امر خدا کردم. او گفت: اگر چنین است خدایا بر من عذابی فرست. فورا سنگی از آسمان بر فرقش رسید و هلاک شد). ﴿3﴾
تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿4﴾
فرشتگان و روح الامین (برای اخذ فرمان) به سوی (عرش) خدا بالا روند در روزی که مدتش پنجاه هزار سال خواهد بود. ﴿4﴾
فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا ﴿5﴾
پس صبر نیکو پیش گیر. ﴿5﴾
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا ﴿6﴾
که این مردم آن روز را بسیار دور (از امکان) بینند. ﴿6﴾
وَنَرَاهُ قَرِيبًا ﴿7﴾
و ما نزدیک (به وقوع) می‌بینیم. ﴿7﴾
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاءُ كَالْمُهْلِ ﴿8﴾
روزی که آسمان چون فلز گداخته شود. ﴿8﴾
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ﴿9﴾
و کوهها مانند پشم زده متلاشی گردند. ﴿9﴾
وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ﴿10﴾
و هیچ کس از خویش خود جویا نشود. ﴿10﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
