يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ ﴿11﴾
چون حقیقت حالشان به آنها بنمایند آن روز کافر بدکار آرزو کند که کاش توانستی فرزندانش را فدای خود سازد و از عذاب برهد. ﴿11﴾
وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ ﴿12﴾
و هم زن و برادرش. ﴿12﴾
وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ ﴿13﴾
و هم خویشان و قبیله‌اش را که همیشه حمایتش می‌کردند. ﴿13﴾
وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنْجِيهِ ﴿14﴾
و هر که را روی زمین است خواهد همه را فدای خویش گردند تا مگر او را (از آن عذاب) برهاند. ﴿14﴾
كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾
و هرگز نجات نیابد که آتش دوزخ بر او شعله‌ور است. ﴿15﴾
نَزَّاعَةً لِلشَّوَىٰ ﴿16﴾
تا سر و صورت و اندمش پاک بسوزد. ﴿16﴾
تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾
دوزخ کسی را می‌خواند که از خدا رو گردانیده و با حق مخالفت کرده. ﴿17﴾
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ ﴿18﴾
و مال دنیا را جمع کرده و همه را ذخیره نموده است. ﴿18﴾
۞ إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾
که انسان مخلوقی طبعا سخت حریص و بی‌صبر است. ﴿19﴾
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿20﴾
چون شر و زیانی به او رسد سخت جزع و بی‌قراری کند. ﴿20﴾
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾
و چون مال و دولتی به او رو کند منع (احسان) نماید. ﴿21﴾
إِلَّا الْمُصَلِّينَ ﴿22﴾
مگر نماز گزاران حقیقی. ﴿22﴾
الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿23﴾
آنان که دایم در نماز (و طاعت الهی) عمر گذرانند. ﴿23﴾
وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ ﴿24﴾
و آنان که در مال و دایی خود حقّی معیّن و معلوم گردانند. ﴿24﴾
لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿25﴾
تا به فقیران سائل و فقیران آبرومند محروم رسانند. ﴿25﴾
وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿26﴾
و آنان که روز قیامت و جزا را تصدیق کنند. ﴿26﴾
وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ﴿27﴾
و آنان که از قهر و عذاب خدای خویش سخت ترسانند. ﴿27﴾
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ﴿28﴾
که از عذاب خدا هیچ کس ایمن نتواند بود. ﴿28﴾
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿29﴾
و آنان که اندام خود را (از شهوت رانی) نگاه می‌دارند. ﴿29﴾
إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾
مگر بر زنان حلال و کنیزان ملکی خویش که (از اعمال شهوت با آنها) هیچ ملامت ندارند. ﴿30﴾
فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿31﴾
و هر که غیر از این جوید اینان به حقیقت متعدی و ستمکارند. ﴿31﴾
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿32﴾
و آنان که امانت و عهد و پیمانشان را رعایت کنند. ﴿32﴾
وَالَّذِينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿33﴾
و آنان که برای گواهی به حق قیام کنند. ﴿33﴾
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾
و آنان که نماز خود را (به وقت و شرایط و حضور قلب) محافظت کنند. ﴿34﴾
أُولَٰئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ ﴿35﴾
آنان در باغها (ی بهشت ابد) با عزّت و احترام متنعّمند. ﴿35﴾
فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾
(ای رسول) چه شده است کافران را که (با تمسخر) به جانبت می‌شتابند؟! ﴿36﴾
عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾
از راست و چپ گروه گروه (باز پراکنده می‌شوند و به دین خدا نمی‌گروند). ﴿37﴾
أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ﴿38﴾
آیا هر یک طمع دارند که باز آنها را در بهشت با ناز و نعمت داخل کنند؟! ﴿38﴾
كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾
هرگز این نشود (چون) آنها خود می‌دانند که ما آنها را از چه (نطفه پستی) آفریده‌ایم (باز به آفریننده خود ایمان نمی‌آورند و به کفر می‌شتابند و طمع آن دارند که چون مؤمنان به بهشت روند). ﴿39﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
