يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿24﴾
(با حسرت و ندامت) گوید: ای کاش برای زندگانی ابدی امروزم کار خیری انجام می‌دادم. ﴿24﴾
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿25﴾
و آن روز به مانند عذاب خدا هیچ کس عذاب نکند. ﴿25﴾
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿26﴾
و به مانند به بند هلاک کشیدن او هیچ کس به بند نکشد. ﴿26﴾
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾
(آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام. ﴿27﴾
ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً ﴿28﴾
به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست. ﴿28﴾
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿29﴾
باز آی و در صف بندگان خاص من در آی. ﴿29﴾
وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿30﴾
و در بهشت من داخل شو. ﴿30﴾
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ ﴿1﴾
نه، سوگند به این بلد (مکّه معظّم و مسجد کعبه محترم). ﴿1﴾
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ ﴿2﴾
و حال آنکه تو (ای رسول گرامی) در این بلد منزل داری. ﴿2﴾
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾
و قسم به پدر (بزرگوار انسان، آدم صفی) و فرزندان (خدا پرست) او. ﴿3﴾
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾
که ما انسان را به حقیقت در رنج و مشقّت آفریدیم (و به بلا و محنتش آزمودیم). ﴿4﴾
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿5﴾
آیا انسان پندارد که هیچ کس بر او توانایی ندارد؟ ﴿5﴾
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿6﴾
می‌گوید: من مال بسیاری تلف کردم. ﴿6﴾
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿7﴾
آیا پندارد احدی او را ندیده (و افکار و اعمال بدش را ندانسته و ریا و نفاقش را نمی‌داند). ﴿7﴾
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ ﴿8﴾
آیا ما به او دو چشم عطا نکردیم؟ ﴿8﴾
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿9﴾
و زبان و دو لب به او ندادیم؟ ﴿9﴾
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿10﴾
و راه خیر و شر را به او ننمودیم؟ ﴿10﴾
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿11﴾
باز هم به عقبه (تکلیف) تن در نداد. ﴿11﴾
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿12﴾
و چگونه توان دانست که آن عقبه (تکلیف و ایمان) چیست؟ ﴿12﴾
فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾
آن بنده (در راه خدا) آزاد کردن است. ﴿13﴾
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿14﴾
و طعام دادن در روز قحطی و گرسنگی است. ﴿14﴾
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿15﴾
به یتیم خویشاوندان خود. ﴿15﴾
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿16﴾
یا به فقیر مضطرّ خاک نشین. ﴿16﴾
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿17﴾
و آن گاه هم از آنان باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به اهمیتت صبر و مهربانی با خلق سفارش می‌کنند. ﴿17﴾
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿18﴾
که آنها اهل یمین و سعادتند (و نامه عمل به دست راست گیرند). ﴿18﴾
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿19﴾
و آنان که به آیات ما (قرآن و دیگر کتب آسمانی) کافر شدند آنها اهل شومی و شقاوتند (نامه عمل به دست چپ دارند). ﴿19﴾
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ ﴿20﴾
بر آن کافران آتشی سر پوشیده (که از آن راه گریزی نیست) احاطه خواهد کرد. ﴿20﴾
تغییر فونت
تغییر مترجم
حذف ترجمه
